باورم نمیشه دستات توی دستام نباشن*

رو درودیوار خونه گرد تنهایمون بپاشن*

تو همونی که می گفتی تو دنیا هیشکی مثله من پیدا نمیشه*

تو همونی که می گفتی قلبم مال تو باشه واسه همیشه*

تو همونی که می گفتی تو دنیا هیشکی مثله من پیدا نمیشه*

تو همونی که می گفتی قلبم مال تو باشه واسه همیشه*

باورم نمیشه چشمات بره مال دیگرون شه*

با قریبه آشنا شه با قریبه مهربون شه*

تو همونی که می گفتی تو دنیا هیشکی مثله من پیدا نمیشه*

تو همونی که می گفتی قلبم مال تو باشه واسه همیشه*

                                      ...به یاد تو... 

کاش دلم درد تنهایی نداشت...

چهره ام هرگز پریشانی نداشت...

کاش ورق آخر تقویم عشق،حرفی از یک روز بارانی نداشت...

کاش می شد راه سرد عشق را پیمود و قربانی نداشت...

میونه این همه کوچه

که به هم پیوسته

کوچۀ قدیمیۀ ما

کوچۀ بن بسته

دیوار کاه گلیه یه باغ خشک

که پراز شعرهای یادگریه

مونده بین ما و اون رود بزرگ

که همیشه مثله بودن جاریه

صدای رود بزرگ

همیشه تو گوشه ماست

این صدا لالایی خواب خوبِ بچه هاست

کوچه اما هرچی هست

کوچۀ خاطره هاست

اگه تشنه است اگه خشک

مال ماست کوچۀ ماست

***

توی این کوچه به دنیا اومدیم

توی این کوچه داریم پا می گیریم

یه روزم مثله پدر بزرگ باید

تو همین کوچۀ بن بست بمیریم

اما ما عاشق رودیم مگه نه

نمی تونیم پشت دیوار بمونیم

ما یه عمر تشنه بودیم مگه نه

نباید آیۀ حسرت بخونیم

دست خَستمو بگیر

دست خستمو بگیرتا دیوار گلی رو خراب کنیم

یه روزی،هرروزی باشه

دیر و زود،می رسیم با هم به اون رود بزرگ

می رسیم با هم به اون رود بزرگ

تنۀ تشنمونو،تنۀ تشنمونو می زنیم به پاکی زلال رود

به پاکی زلال رود

دست خستمو بگیر

تا دیوار گلی رو خراب کنیم

دست خستمو بگیر

دست خستمو بگیر...

*****به یاد تو*****

تو سینه این دلِ من میخواد آتیش بگیره

مونده سر دو راهی چه راهی پیش بگیره

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگِ خوابه یار منو رغیبه من میدونه

شب آغاز هجرت تو شب درخود شکستنم بود

شب بی رحم رفتن تو شب ازپای نشستنم بود

شب بی تو،شب بی من، شب دل مرده های تنها بود

شب رفتن، شب مردن ، شب دل کندن من از ما بود

***

واسه جشن دل تنگی ما گل گریه سبد سبد بود

باطلوع عشق من وتو هم زمین هم ستاره بد بود

از هجرت تو شکنجه دیدم ، کوچ تواوج ریاضتم بود

چه مؤمنانه ازخودم گذشتم،کوچ من از من نهایتم بود

خسته و در به در شهر غمم

شبم از هر چی شبِ سیاه تره

زندگی زندون سرد کینه هاست

رو دلم زخم هزارتا خنجره

چی می شد اون دستای کوچیکو گرم

رو سرم دستِ نوازش می کشید

بستر تنهای و سرد منو

بوسۀ گرمی به آتیش می کشید

چی می شد تو خونۀ کوچیکِ من

غنچه های گل غم وا نمی شد

چی می شد هیچ کسی تنهام نمی ذاشت

جز خدا هیچ کسی تنها نمی شد

***

من هنوزدر به در شهر غمم

شبم از هر چی شبِ سیاه تره

زندگی زندون سرد کینه هاست

رو دلم زخم هزارتا خنجره

من هنوزدر به در شهر غمم

شبم از هر چی شبِ سیاه تره

زندگی زندون سرد کینه هاست

رو دلم زخم هزارتا خنجره

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

غیر عشق دو نفر،دیگه عاشقی نبود

اون دوتا شاد بودن

هر دو فریاد بودن

بی خبر ز حادثه،از غم آزاد بودن

بین اون روزای خوب

یه روزی تنگ غروب

جغد پیروبد و شوم،اومد از سمت جنوب

میون پرهای اون

یه طلسم بد شگون

داده بودن واسۀعاشقهای قِصّمون

یکیشون گفت:خبر،خبر،خبر از جادوگرِ

اگه بازش کنیم عشقمون در خطرِ

یهو آسمون تپید

به خودش ابرها رودید

به عزای عشقشون،اشکِ آسمون چکید

آخرای قصه بود

زیرگنبدِ کبود

توی همین روزا،دیگه اون یکی نبود

یه نفر نشسته بود

از زمونه خسته بود

غم دوریِ عزیز،دلشو شکسته بود

قِصمون به سر رسید

رنگِ خوشبختی ندید

عشقِ پاکِ اون دوتا،به وصالی نرسید

اگر شادیها کمه

قصه ها پراز غمه

عاشقای باوفا،دلشون پیشه همه